ตัวผมสมัยที่”บกพร่องด้านการสื่อสาร”

เมื่อคนที่กลัวการพูดกลายมาเป็นนักจัดรายการวิทยุ!

คนที่บกพร่องด้านการสื่อสารจะมีจุดอ่อนเฉพาะตัวแตกต่างกันไปในกรณีผมเรื่องที่กังวลมากเป็นพิเศษคือการพบปะผู้คนและกลัวคนอื่นคิดว่าเป็นคน”น่าเบื่อครับ”

แม้จะทุ่มเทพัฒนาตัวเองจนสามารถคุยกับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกอย่างออกอรรถรสได้แล้วแต่ผมก็ยังคงกลัวอีกฝ่ายจะคิดว่าผมไม่ได้เป็นคนที่น่าสนใจอะไรขนาดนั้นพูดได้ว่ากว่าจะข้ามกำแพงแต่ละขั้นมาจนถึงจุดที่รู้จักปล่อยวางว่าจะเป็นยังไงก็ช่างเถอะได้ก็สาหัสทีเดียว

ในช่วงแรกๆของการฝึกฝนคนที่บกพร่องด้านการสื่อสารมักจะเป็นห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองเช่นกลัวโดนคิดว่าน่าเบื่อ กลัวเสียหน้า หรือกลัวว่าจะไปทำให้คนอื่นรำคาญแต่เมื่อเก่งขึ้นคุณจะเริ่มรู้สึกปล่อยวางและไม่เอาเลขเอาน้อยกับเรื่องเหล่านี้อีกต่อไป ผมจะเล่าประสบการณ์ของตัวเองให้ฟังเป็นตัวอย่างนะครับ

ตอนเพิ่งได้งานเป็นนักจัดรายการวิทยุใหม่ใหม่ผมเครียดมากว่าจะทำอาชีพนี้ได้นะหรือเพราะนอกจากจะพูดไม่เก่งแล้วผมยังระแวงตลอดเวลาว่าคนอื่นจะคิดว่าผมน่าเบื่อแถมยังกลัวพัดทำเรื่องหน้าอายออกมา ซึ่งปรากฏว่าไม่นานหลังจากนั้นผมก็ทำเรื่องหน้าอายออกมาจริงๆ

เรื่องมีอยู่ว่าวันนั้นบริษัทจัดงานเลี้ยงต้อนรับพนักงานใหม่ในงานพนักงานใหม่ทุกคนจะต้องขึ้นเวทีกล่าวทักทายเพื่อฝากเนื้อฝากตัวกับรุ่นพี่ ถ้าเป็นบริษัททั่วไปก็คงไม่อร่อยต้องกังวลนักแต่เนื่องจากบริษัทของผมทำธุรกิจเกี่ยวกับสื่อ ทุกคนเลยรู้สึกกดดันว่าจะทำตัวน่าเบื่อแถมผมยังมีตำแหน่งนักจัดรายการวิทยุคำขออีกคงจินตนาการออกใช่ไหมครับว่าตอนนั้นผมเครียดแค่ไหน

ยิ่งไปกว่านั้นพนักงานใหม่ใหม่คนอื่นที่ไม่ได้เป็นผู้จัดรายการยังพูดเก่งจนบรรยากาศครึกครื้นผมรู้สึกฮึดขึ้นมา เลยตัดสินใจจะเล่นมุกแทนการพูดทักทายตามปกติ พอถึงคิวตัวเองผมก็ชูมือขึ้นกับพูดออกไปว่า “เอาละทุกท่านส่งเสียงหน่อยครับ 123 เย่!”

ปรากฏว่ามีแค่ผมที่ชูมือก็อยู่คนเดียวส่วนคนอื่นเงียบกริบกันหมดแต่จะให้รีบเอามือลงก็ไม่ได้ผมเลยต้องทำเป็นบอกมึงกกเรือนตอนนั้นทุกคนทำหน้าประมาณ เอ๊ะเมื่อกี้เด็กใหม่คนที่เป็นนักจัดรายการเค้าทำอะไรน่ะผมรู้ซึ้งเลยว่าการปล่อยมุกรับปากมันน่าอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนีแค่ไหนนึกย้อนกลับไปทีไรก็ยังเขินไม่หายแต่ผมก็สามารถผ่านพ้นมันมาได้ในที่สุด

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *