ที่สุดของความรับผิดชอบ

การรับผิดชอบและมีวุฒิภาวะสมบูรณ์ในตัวเองคือการรับผิดชอบขั้นสูงสุดในจักรวาล

สมัยเด็กเด็กเราทุกคนคงรู้สึกเบื่อหน่ายกับคำว่าความรับผิดชอบ ทุกครั้งที่ได้ยินคำนี้เพราะมันมักจะเชื่อมโยงกับความทรงจำหรือเรื่องราวแย่ๆ ตัวอย่างเช่นเรามักได้ยินคำว่าตวาดหรือตะคอกอย่างเสียงดังในทำนองว่า”ใครจะรับผิดชอบเรื่องนี้” ซึ่งมักมาจากปากของพ่อแม่หรือครูที่กำลังดุเด็กๆ พอโตขึ้นมาอีกหน่อยเราก็มักจะได้ยินคำพูดในทำนองที่ว่า”หัดรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้ว” จากผู้ใหญ่ในครอบครัวหรือใครบางคนที่โตกว่าเรา

ไม่ว่าคำว่ารับผิดชอบจะลอยมาจากแหล่งใดหรือเป็นคำพูดที่ออกมาจากปากใครเรื่องราวน้ำเสียงและอารมณ์ที่เชื่อมต่อกับคำดังกล่าวมักจะทำให้ความเป็นเด็กในตัวของเราสะดุ้ง หวัดกลัว หรือรู้สึกเหนื่อยอ่อนขึ้นมาทันที

อย่างไรก็ดีที่จริงแล้วคำว่าความรับผิดชอบนั้นมีความหมายลึกซึ้งและเป็นประโยชน์ในทางบวกกับตัวเราด้วยซ้ำโดยเฉพาะอย่างยิ่งการรับผิดชอบชีวิตตัวเราเอง นั่นหมายรวมถึงรับผิดชอบต่อความคิด ความรู้สึก การตัดสินใจ ผลของการตัดสินใจ การกระทำ และผลของการกระทำทุกอย่างด้วยตัวเราเอง

มันคือก้าวแรกที่สำคัญก่อนที่เราจะสามารถประสบความสำเร็จได้ เราต้องเลิกที่จะโบ้ยความผิดพลาดให้คนอื่นเพราะถึงแม้ว่าคนอื่นอาจจะมีส่วนในการทำให้เหตุการณ์ไรร้ายเกิดขึ้นกับเราแต่เราก็ย้อนเวลากลับไปแก้ไม่ได้แล้วนอกจากตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อไป

ตั้งแต่วันแรกที่ขุดออกมาจากท้องแม่อาจจะมีผู้คนมากมายห้อมล้อมคุณทางแพทย์ พยาบาล คุณแม่ คุณพ่อ รวมถึงเจ้าหน้าที่ในห้องคลอดคนอื่นๆ

แต่ไม่ว่าใครจะเป็นคนอบอุ้มลูบหลังหรือปลอบโยนคุณคนเดียวที่พยายามสูดลมหายใจเพื่อเอาพลังชีวิตเข้าสู่ปอดอยู่ทุกขณะก็คือ “ตัวเราเอง”

ไม่มีใครมาหายใจแทนเรา!!

สุดท้ายแล้วพวกเราทุกคนต่างก็ต้องตายหากคุณเคยยืนเคียงข้างหรือนั่งรอใครกำลังจากโลกนี้ไปคุณอาจจะพอนึกภาพออกว่า ไม่ว่าคุณจะรักผู้อื่นมากแค่ไหนไม่ว่าคุณจะกุมมือพวกเขาไว้นั้นอย่างไรจะพูดจาป๊อบเป่าลมแบบไหนแต่เมื่อถึงลมหายใจสุดท้ายของพวกเขา…
เราก็ช่วยหายใจแทนพวกเขาไม่ได้เหมือนกัน!!

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *